मध्ययुगीन महाकवि तथा संत कबीरदासको जन्मजयन्ती जेठ महिनाको पूर्णिमाका दिन मनाइन्छ । सन्त कबीर दास हिन्दी साहित्यका एक प्रसिद्ध कवि थिए, जसले समाजमा फैलिएका भ्रम र कुरीतिहरूलाई हटाउन आफ्नो सम्पूर्ण जीवन समर्पित गरे। उनले आफ्नो दोहोरीबाट जनतामा भक्तिको बीउ रोपे । कबीर दास जी एक संत मात्र थिएनन्, उनी एक विचारक र समाज सुधारक पनि थिए।
कबीर दास जीका दोहोरीहरू धेरै सरल भाषामा थिए, जसका कारण उनको दोहेले मानिसहरूमा ठूलो प्रभाव पारेको थियो। आज पनि कबीर दास जीका दोहोरीहरूले जीवन जिउने सही बाटो देखाउँछन्। भोलि अर्थात् जुन १४ गते जेठ महिनाको पूर्णिमा र यसै दिन कबीर जयन्ती पनि परेको छ । यस्तो अवस्थामा आज सन्त कबीरका केही अमूल्य वाणी र तिनको अर्थ पढौं।
जब मैं था तब हरी नहीं, अब हरी है मैं नाही
सब अँधियारा मिट गया, दीपक देखा माहीजब म आफ्नो अहंकारमा डुबेको थिएँ, मैले भगवानलाई देख्न सकिन। तर जब गुरुले मभित्र ज्ञानको दियो जलाउनुभयो, तब अज्ञानको सबै अन्धकार हट्यो। ज्ञानको ज्योतिले अहंकार चलिरह्यो र ज्ञानको ज्योतिमा परमात्मालाई भेट्यो।
बड़ा हुआ तो क्या हुआ जैसे पेड़ खजूर
पंछी को छाया नहीं फल लागे अति दूर।खजूरको रुख जत्तिकै ठूलो भएर के फाइदा, जसले कसैलाई छाया दिन सक्दैन। न त यसको फल पहुँचयोग्य छ।
माला फेरत जुग भया, फिरा न मन का फेर,
कर का मनका डार दे, मन का मनका फेर।एक व्यक्तिले आफ्नो हातमा मोतीको माला लामो समयसम्म राख्छ, तर उसको मूड परिवर्तन हुँदैन, मनको चाल शान्त हुँदैन। त्यस्ता व्यक्तिलाई कबीरको सल्लाह छ कि यो हातको माला छोडेर मनको मोती बदल्नुहोस् वा घुमाउनुहोस्।